میگن ادم دوزنه هیچ جا جا نداره حکایت منه....دوتاوبلاگ دارم ولی درگیری هام باعث شده به هیچ کدوم نرسم اونو بیشتر دوست دارم اینجا من حقیقی هستم اونجا من مجازی بخاطر تنبلی و نرفتن دنبال کارهای مدرک لیسانس

از مرداد که دستم تو گچ بود دیگه اینجا نیومدم

ممنون از دوستانی که سرزدن و من نتونستم جواب بدم...

مرسی که هستید

کسی چه میداند شاید به نفرین ماهی قرمز دچار شده ایماین همه سال در کمال شقاوت ماهی قرمز را درون تُنگ کوچک شیشه ای قرنطینه کردیم نوبتی هم باشه نوبت قرنطینه خودمان است.این همه سال ماهی قرمز را مجبور کردیم

وقتی میمیری خودت نمیفهمی که مردی،دردت هم نمیاد.اما تحملش واسه دیگران خیلی سخته و درد میکشند ..... ... وقتی بیشعوری هم دقیقا همینطوره

میخوام از این به بعد برای تقویت نوشتنم به زبان انگلیسی بنویسم ...

یا از اینجا شروع میکنم یا از دفترم

هرچی بشه انشالله که خیره

همیشه فکر میکردم اگه هفته ای حداقل یکبار نرم حرم یا تو مشهد نیستم یا رو تخت بیمارستانم...ولی روزهای کرونایی امد و نشان داد میشه مشهد باشم رو تخت بیمارستان نباشم ولی مجوز رفتنم نباشهدلم تنگ جمعه هایی ه

این روزها حال دلم بد بود رسید به جسم بی زبان

سرماخوردم یا دوباره در اثر بیخوابی بدنم واکنش نشون داده نمیدونم فقط حالم بده عطسه و چشم درد امون نذاشته برام کبدم که بندری میرقصه یک ارکستر قرنطینه ای هستم ....حساسیت بهاری....

همه جمعا جز کرونا

همه می گویند ادمها تنهایشان گذاشته اند.
اما من !
اما من خودم ، خودم را تنها گذاشته ام .
شاید اگر بخواهم روزی دلیلش را توضیح دهم بگویم :
چون خودم به من صدمه مالی نمیزد.
مرا کوچک نمیکرد.
نمیگریاندم.
اگر بووود با من میخورد، اگرم نبود با من گشنه می ماند.
همیشه بود .
همیشه بهم فرصت میداد.
همیشه ازم انتظار داشت.
همیشه من ، با من بهترین دوستان هم بودند .
من با من حوصله ام سر نرفت .
بیکار نماندیم.
منتظر هیچکس نشدیم.
آرزو کردیم .
خواستیم .
شد ....